sto dziewięćdziesiąt trzy

tysiące opowieści oczekuje czynów
traktowanie ich dłużej jak roztocza może przybrać
postać powszechną
zaciągamy się niedopowiedzeniem odsłaniamy milczeniem otwartość typu B
chętnie przyjmę twoja perspektywę ostudź we mnie te niepodejrzane dzikie zapędy
przekonaj mnie do punktu z którego jest wszędzie blisko
roztocza opanowują dywany przenoszą się pod krzesła staja oko oko z stołem
klęska nadeszła chłód a jednak duchota przyprawia nudę o melancholię
tego rodzaju określenia budzą rezerwy odwagi gdzieniegdzie pojawia się hasło romantyzm . w świetle księżyca odradza się idea związanych z sobą logiczna treścią słów nie można tego nie docenić kiedy mówi się o tym wszędzie
roztocza opuszczają stoły , opuszczają cień krzeseł wracają do macierzy

pozostają dywany

sto dziewięćdziesiąt dwa

dzieci mnie zadziwiają swoją energią
żona mnie zadziwia swoja cierpliwością
zdawało mi się że straciłem kciuk
jakże się zdziwiłem gdy się okazało że jest na swoim miejscu

dziwniejemy

sto dziewięćdziesiąt jeden

oczy oddałem powiekom
tylko w ten sposób można spojrzeć w twarz Chopinowi
lento

idziemy wszyscy, noga za nogą
aż gryzie ruch ręki jakby w jej miejscu ubyło znów nogi

bracie! dziś jesteśmy jednym, pierzchnę
zwijam i pękam, oddycham cały co ziemia miejsca na krok odstąpi
niech cieszy cię więź żałobników, ziemia przenosi dreszcze

wszędzie jest ślisko i krzyczą sroki
bym podniósł i zabrał to świecidełko

znów nogi

sto dziewięćdziesiąt

skraj skutków nie jest wcale wyrwaną dziurą
plamą czarną jeśli jeszcze nie afroamerykańską

załóżmy więc że podchodzimy do szczytu
zadarta w górę głowa ma odchudzić lęk

sto siedemdziesiąt dziewięć

krzyż roztacza się nade mną

takim pierwiastkiem okrągłości
poczęto słowo „bliźni”

w nocy czyha krzywda
różnie bywa za granicą gdzie
każdy szeryf przypomina żyda
a reszta ugryzła termin kosmiczni

ludzie giną za świecące buty

a tuż za taką zwykłą górą
też jakby rzeką
nikt nie wierzy nawet w rakiety

nie wiem w co trudniej uwierzyć