sto dziewięćdziesiąt trzy

tysiące opowieści oczekuje czynów
traktowanie ich dłużej jak roztocza może przybrać
postać powszechną
zaciągamy się niedopowiedzeniem odsłaniamy milczeniem otwartość typu B
chętnie przyjmę twoja perspektywę ostudź we mnie te niepodejrzane dzikie zapędy
przekonaj mnie do punktu z którego jest wszędzie blisko
roztocza opanowują dywany przenoszą się pod krzesła staja oko oko z stołem
klęska nadeszła chłód a jednak duchota przyprawia nudę o melancholię
tego rodzaju określenia budzą rezerwy odwagi gdzieniegdzie pojawia się hasło romantyzm . w świetle księżyca odradza się idea związanych z sobą logiczna treścią słów nie można tego nie docenić kiedy mówi się o tym wszędzie
roztocza opuszczają stoły , opuszczają cień krzeseł wracają do macierzy

pozostają dywany